Maar het leukste deel was de spiegelactie. Met een paar grote spiegels — die we op cafétafels en ezels plaatsten — creëerden we een mozaïek dat in één oogopslag iedere camera tot waanzin zou drijven: reflecties, lichtvlekken en bewegende beelden die geen enkel zinvol detail lieten zien. Elke spiegel stond zo dat hij de kijkhoek van de camera beantwoordde; het effect was dat de lens telkens wegdraaide van wat wij wél wilden bewaren: onze privacy.

Vervolgens zetten we twee levensgrote kartonnen standenpoppen neer in mijn tuin: een ‘zonbadende’ dame met zonnebril en een krant, en een man met een tuindershoed die ontspannen een plant leende. Ze zagen er voldoende menselijk uit om nieuwsgierigheid uit te lokken, maar waren natuurlijk niet echt. Om het geheel compleet te maken maakten we een groot helder bord: “PRIVÉTUIN — GELIEVE NIET TE FILMEN.” Niet agressief; gewoon duidelijk…….

lees meer op de volgende pagina