Mijn man, Tom, vond dat ik begripvoller moest zijn. “Ze maakt veel mee,” zei hij. “Misschien helpt het jou juist om voor iemand te zorgen die zwanger is.”

Maar dat deed het niet. Integendeel — elke keer dat ik haar groeiende buik zag, voelde ik een steek in mijn eigen hart. Ik wilde haar geluk gunnen, maar de pijn maakte het moeilijk.

Toen gebeurde het met het eten. In de koelkast stond een bakje soep, het enige wat ik nog kon verdragen sinds de miskraam. Mijn naam stond erop, groot en duidelijk. Die avond was het bakje leeg. “Sorry,” zei ze schouderophalend. “Ik had zo’n honger.”

Ik slikte mijn tranen in. “Het was het enige wat ik kon eten, Emma.”

“Je kunt toch gewoon iets anders maken?” antwoordde ze.

De week erop was er plots een babyshower. Niet van mij, natuurlijk. Ze had zonder te vragen onze woonkamer volgehangen met roze slingers en ballonnen. Er kwamen mensen die ik niet kende. Tom hielp haar zelfs met het ophangen van de versiering…….

lees meer op de volgende pagina