Toen de artsen haar zagen, wisten ze meteen dat het ernstig was. Haar ademhaling was oppervlakkig, haar gezicht getekend door pijn. Op de monitor verscheen een lage bloeddruk en een trage hartslag. Het was duidelijk dat dit een race tegen de klok zou worden.

De stilte van de nacht

In de gang, waar normaal het geluid van pratende bezoekers en rinkelende telefoons te horen is, heerste een vreemde stilte. Alleen het zachte zoemen van de apparatuur en het gedempte geroezemoes van het medisch team vulde de ruimte. Buiten vierde de stad feest, binnen vochten artsen en verpleegkundigen voor een leven.

Een jonge verpleegkundige, Sarah, bleef even staan. Ze keek naar de vrouw en voelde een steek van machteloosheid. “Waarom nu, waarom op deze avond?” fluisterde ze bijna. Haar collega legde geruststellend een hand op haar schouder: “Voor haar maakt het niet uit of het oudjaar is. Voor haar telt alleen dit moment. En voor ons ook.”

Het gesprek met de familie

Niet veel later arriveerde de familie van de patiënte. Twee dochters kwamen binnen, zichtbaar aangeslagen, maar tegelijk dankbaar dat hun moeder nu op een plek was waar meer mogelijkheden waren.

De behandelend arts ging rustig met hen zitten. Hij legde uit wat de situatie was: het letsel was ernstig, en hoewel ze alles zouden doen wat in hun macht lag, moest de familie zich voorbereiden op ieder mogelijk scenario……

lees meer op de volgende pagina