Hij klonk enthousiast aan de telefoon: “Mama, ze is geweldig. Wacht maar tot je haar ontmoet!”

Ik glimlachte, al voelde ik iets knagen in mijn buik.

Toen ze binnenkwamen, bevroren mijn gedachten.

Mijn hart sloeg een slag over.

De jonge vrouw aan zijn arm was dezelfde die me gisteren had vernederd.

Ze herkende me niet meteen — waarom zou ze ook? Voor haar was ik gewoon een “oude vrouw” die haar tafel had bezet.

“Dit is Sophie,” zei Dmitri trots. “De liefde van mijn leven.”

Ze glimlachte gemaakt. “Wat fijn u te ontmoeten, mevrouw Ivanova.”

Ik keek haar strak aan. “Het genoegen is geheel aan mijn kant,” antwoordde ik rustig, terwijl ik haar ogen vasthield. Er flitste een korte aarzeling in haar blik, alsof ze me ergens van kende, maar ze wuifde het weg.

We gingen aan tafel zitten. Dmitri praatte enthousiast over zijn plannen voor het restaurant, de nieuwe menukaart, de recensies. Sophie lachte en knikte, maar ik voelde de spanning in de lucht……

lees meer op de volgende pagina