Ik voelde een mengeling van woede en opluchting. Vijf jaar lang had ik gerouwd, terwijl mijn dochter nog leefde.

— « Weet je wat dat met me heeft gedaan? Elke nacht heb ik om jullie gehuild! »

Pamela pakte mijn handen stevig vast.

— « Mama, geloof me, het brak ook mijn hart. Ik heb je zo gemist. Maar we mochten geen contact opnemen. Eén fout kon ons allemaal in gevaar brengen. »

Mijn tranen bleven stromen, maar langzaam begon ik de pijn in mijn borst te vervangen door een sprankje hoop. Ik streelde haar haren, zoals ik vroeger deed.

— « En nu? Ben je nog steeds in gevaar? »

Frank schudde zijn hoofd.

— « Nee. De zaak is gesloten. De mensen die ons zochten, zijn opgepakt. Sinds een paar maanden zijn we vrij. We wilden een nieuw leven beginnen… maar we wisten niet hoe we jou onder ogen moesten komen……

lees meer op de volgende pagina