Met trillende stem riep ik:

— « Pamela! »

Ze draaide zich om. Onze ogen kruisten elkaar. En toen bevroor ze. Haar gezicht werd bleek, alsof ze een geest zag.

Ik liep langzaam naar voren, mijn benen trilden.

— « Het kan niet waar zijn… jij bent dood. Vijf jaar geleden… Ik heb je verloren… »

Pamela beet op haar lip, keek naar Frank, en toen weer naar mij. In haar ogen zag ik tranen opwellen.

— « Mama… » fluisterde ze.

Ik voelde hoe mijn wereld instortte en opnieuw werd opgebouwd in één seconde. Ik rende naar haar toe en sloot haar in mijn armen, tranen stroomden over mijn wangen. Frank stond erbij, zichtbaar gespannen.

— « Hoe… hoe is dit mogelijk? » vroeg ik, mijn stem gebroken.

Pamela haalde diep adem.

— « Mama, er zijn dingen die je moet weten. Het ongeluk… het was nooit wat men zei. We moesten verdwijnen. Voor onze veiligheid. »

Ik trok me terug en keek haar vol ongeloof aan.

— « Verdwijnen? Voor je veiligheid? Waarom heb je mij niets verteld? »

Frank stapte naar voren.

— « Het spijt ons. We wilden jou beschermen. Vijf jaar geleden raakten we betrokken bij een situatie die ons leven bedreigde. Iemand zat achter ons aan. De politie hielp ons onder te duiken. Ze hebben ons nieuwe identiteiten gegeven. Voor jou leek het alsof we gestorven waren. Het was de enige manier……..

lees meer op de volgende pagina