Ik bleef staren naar die oude foto, mijn adem stokte in mijn keel.

De kleine meisjesogen die me vanuit het vergeelde papier aankeken… dat was ik. Dezelfde ogen, dezelfde moedervlek op de wang, zelfs hetzelfde litteken boven de wenkbrauw dat ik kreeg toen ik zes was.

“James,” fluisterde ik, “wie is dat meisje?”

Hij volgde mijn blik en fronste. “Oh, dat? Dat is… eh, mijn nichtje, denk ik. Geen idee eigenlijk. Mijn moeder bewaart te veel oude foto’s.”

Hij lachte nerveus, maar ik voelde dat hij loog.

Zijn moeder, die tot dan toe in stilte had zitten glimlachen, verstijfde. Haar handen, die netjes op haar schoot lagen, begonnen te trillen.

“Laten we eten,” zei ze plotseling. Haar stem klonk gespannen. “De soep wordt koud.”

De spanning aan tafel

Het diner was ongemakkelijk.

Zijn vader stelde beleefde vragen, maar niemand leek echt te luisteren.

Ik voelde hun ogen op mij rusten telkens als ik mijn vork neerlegde of een slok nam.

Halverwege de maaltijd vroeg ik:

“Wanneer is die foto genomen?……..

lees meer op de volgende pagina