De dag van de bruiloft was als een sprookje.

De zon scheen, de bloemen rookten heerlijk, en mama straalde in haar zachte ivoorkleurige jurk. Ze zag eruit als pure gratie en geluk.

Tijdens de ceremonie hield ik haar boeket vast terwijl ze “ja” zei. Oma pinkte een traan weg. Iedereen klapte, lachte, danste.

Het was perfect.

Totdat de deuren openvlogen.

Dana.

Te laat.

In een lange, witte jurk. Vol kanten details, alsof ze zelf de bruid was.

Er ging een golf van ongemak door de zaal.

Iedereen keek haar aan.

Dana deed alsof ze niets merkte.

“Hé!” zei ze luid. “Wat een verrassing dat ik de enige ben die echt moeite heeft gedaan om er goed uit te zien! Witte jurk, ja — maar wit staat me nu eenmaal fantastisch!……..

lees meer op de volgende pagina