Die jaren waren zwaar, maar ook vormend. Charles ontwikkelde doorzettingsvermogen en een vastberadenheid die niemand kon breken.

Vijftien jaar later

Vijftien jaar gingen voorbij. Charles was inmiddels een volwassen man van dertig, Olivia was zesentwintig en Favor vierentwintig. Ze hadden niet alleen overleefd – ze hadden opgebouwd.

Charles had een beurs gekregen dankzij zijn uitzonderlijke inzet en talent. Hij studeerde bedrijfskunde en richtte later zijn eigen logistiek bedrijf op. Het begon klein, met slechts één tweedehands bestelwagen, maar groeide snel. Tegen de tijd dat hij dertig was, had hij tientallen werknemers in dienst.

Olivia was een verpleegkundige geworden. Ze wilde iets terugdoen voor de gemeenschap en zorgde met liefde voor kinderen die geen familie hadden. Favor, die altijd creatief was geweest, werkte als modeontwerpster en haar ontwerpen kregen al snel internationale aandacht.

Samen huurden ze niet alleen een groot huis, maar begonnen ze ook een stichting voor straatkinderen. Ze wilden andere kinderen de kans geven die zij zelf bijna nooit hadden gekregen.

Het onverwachte weerzien

Op een dag kreeg Charles bericht dat oom Edward ziek was. Zijn bedrijf was failliet gegaan, zijn kinderen waren verhuisd naar het buitenland, en hij leefde alleen in hetzelfde huis waar hij Charles en zijn zussen ooit had verjaagd.

Twijfel knaagde, maar Charles besloot hem op te zoeken. Olivia en Favor gingen mee.

Toen Edward de deur opendeed, zag hij drie volwassen mensen, sterk, netjes gekleed, met zelfvertrouwen in hun ogen. Hij herkende ze meteen, maar durfde nauwelijks te spreken……

lees verder op de volgende pagina