Ze sliepen soms onder afdakjes, soms bij vreemden die medelijden met hen hadden. Er waren dagen zonder eten, nachten vol angst. Toch gaf Charles nooit op. Hij voelde dat hij, als oudste, de verantwoordelijkheid droeg om zijn zussen te beschermen.

Hij vond kleine klusjes: schoenen poetsen, boodschappen dragen, water verkopen. Elk muntstuk dat hij verdiende, ging naar eten of een klein stukje brood voor Olivia en Favor. Ondanks hun armoede bleef Charles zijn zussen aanmoedigen. “We moeten blijven leren,” zei hij vaak. Hij spaarde voor schriftjes en pennen, en elke avond, onder het licht van een straatlantaarn, las hij hen verhalen voor.

Hoop uit onverwachte hoek

Na enkele jaren ontmoetten ze een vrouw genaamd Mama Tunde. Zij runde een kleine eetkraam en merkte hoe verantwoordelijk Charles was. Ze gaf hem de kans om te helpen in ruil voor maaltijden. Langzaam kregen de kinderen een zekere stabiliteit.

Mama Tunde zag hun honger naar kennis en schreef Olivia en Favor in bij een lokale school. Charles zelf werkte overdag, maar las ’s avonds de boeken van zijn zussen. Hij leerde wiskunde, Engels en economie uit tweedehands schoolboeken……

lees verder op de volgende pagina