Hij lachte bitter. “Ik werk in een bakkerij, ik weet wat symboliek is. Jij stuurt me een test, ik stuur jou een taart. We zijn klaar.”

Hij greep zijn jas en liep weg. De deur sloeg dicht.

Ik bleef achter in stilte, met alleen mijn ademhaling en het zachte tikken van de klok.

—

De dagen daarna waren een waas. Ik probeerde hem te bellen, hij nam niet op. Ik stuurde hem berichten, maar kreeg alleen één zin terug:

> “Laat me met rust.”

Ik besloot naar de huisarts te gaan. Niet om Thomas te overtuigen — ik moest zélf begrijpen wat er aan de hand was.

Na een reeks onderzoeken keek de arts me aan met een frons. “Ehm… mevrouw, ik weet niet precies hoe ik dit moet zeggen, maar… u bent inderdaad zwanger. En volgens onze gegevens is er iets dat uw man waarschijnlijk niet weet.”

Ik fronste. “Wat bedoelt u?”

“Uw man had een operatie, toch? Een vasectomie?”

Ik knikte.

Ze glimlachte voorzichtig. “Soms mislukt die procedure. Het is zeldzaam, maar het gebeurt. Uw man kan nog steeds vruchtbaar zijn.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen. Alles draaide. “Dus… hij is misschien wél de vader?…..

lees meer op de volgende pagina