Tot ze mij begon te bellen.

„Jij moet me 45.000 dollar geven,” zei ze op een avond zonder omwegen. „Dat geld hoort bij de familie, en ik heb het nodig voor mijn bruiloft. Papa zou dat zo gewild hebben!”

Ik was met stomheid geslagen. „Emily, dat geld is van mij. Papa heeft het me nagelaten omdat ik voor hem zorgde. Je hebt zelf het huis gekregen.”

„Wees niet zo egoïstisch!” schreeuwde ze. „Je weet dat ik altijd een droombruiloft wilde. Je zou blij moeten zijn dat ik eindelijk gelukkig ben!”

Ik bleef kalm maar duidelijk. „Het antwoord is nee.”

De volgende dag stond ze ineens voor mijn deur. Ze gedroeg zich zenuwachtig, liep heen en weer, ging telkens naar de badkamer en bleef maar praten over het geld.

„Ik moet het nú hebben, anders kan ik alles annuleren!”

Ik hield voet bij stuk. „Emily, dit gesprek is voorbij.”

Ze vertrok boos en smeet de deur achter zich dicht.

Die nacht, toen ik naar bed ging, merkte ik dat de kastdeur op een kier stond. Mijn hart sloeg over. Ik liep naar de kluis in mijn kamer — de deur stond open. Leeg.

Mijn maag draaide om. Ik wist meteen wie het had gedaan……….

Lees verder op de volgende pagina