Mijn man probeerde me gerust te stellen.

Hij zei:

“Lieverd, sommige baby’s hebben gewoon tijd nodig om te wennen. De dokter zei toch dat alles in orde is?”

Maar diep vanbinnen wist ik dat het niet klopte.

Een moeder voelt zulke dingen.

Op een avond, na weer een lange dag van gehuil, besloot ik zijn hele kamer te controleren.

Misschien was er iets mis met het bed?

Misschien was de kamer te koud of te warm?

Alles leek normaal. Toch bleef er een vreemd gevoel in mijn buik.

Mijn man lachte een beetje nerveus.

“Je zoekt spoken, schat. Kom, we gaan slapen. Morgen voel je je beter.”

Maar ik kon niet slapen.

Rond middernacht hoorde ik mijn baby opnieuw huilen — hard, scherp, alsof hij bang was.

Ik sprong uit bed en rende naar zijn kamer.

Toen ik het licht aanstak, bleef ik stokstijf staan.

Het bedje zag er leeg uit.

Mijn hart sloeg over.

Ik stormde ernaartoe — en zag dat mijn baby, gelukkig, nog steeds daar lag, maar diep onder zijn dekentje verstopt, met zijn gezichtje betraand……

lees meer op de volgende pagina