Maar na die eerste dagen van geluk begon er iets te veranderen.

Rick werd stil. Afwezig. Hij bracht uren buiten door, vaak bellend met iemand die hij niet noemde. Als ik vroeg met wie hij sprak, zei hij alleen:

“Werk, lieverd. Niets belangrijks.”

Maar zijn blik gleed weg, en er zat iets in zijn stem wat ik niet herkende — angst, misschien?

’s Avonds zat ik vaak in de babykamer, terwijl Luna zachtjes ademhaalde in haar wieg. Ik neuriede liedjes en probeerde de rust terug te vinden die ik dacht dat we eindelijk hadden gevonden. Toch voelde ik dat er iets broeide.

En toen, op een koude dinsdagavond, hoorde ik het.

Ik liep langs de kamer en hoorde Ricks stem, laag en gespannen, vanuit de woonkamer.

“…ik kan het haar niet vertellen, mam. Ze mag het niet weten. We moeten de baby teruggeven.”

Mijn hart stopte.

Teruggeven?

Ik liep naar binnen voordat ik kon nadenken.

“Wat zeg je, Rick? De baby teruggeven? Waarom in hemelsnaam zou je dat doen……

lees meer op de volgende pagina