Hij las eerst de gebruikelijke formaliteiten voor.

Toen kwam het moment.

„Wat betreft het huis,” begon hij, „heeft meneer Sanders bepaald dat het pand zal toebehoren aan… zijn dochter, Emily.”

Veronica’s hoofd schoot omhoog.

„Wat zei u?!” siste ze.

De notaris keek niet op van zijn papier. „Aan zijn dochter, Emily. Met onmiddellijke ingang.”

De kamer vulde zich met een ijzige stilte.

Ik kon niet ademen.

„Dat kan niet!” riep ze. „IK ben zijn vrouw! Dat huis is ook van mij!”

De notaris haalde rustig adem. „Uw huwelijk met meneer Sanders is nietig verklaard, mevrouw. Hij heeft twee weken voor zijn overlijden het verzoek ingediend tot ontbinding — wegens overspel.”

Veronica verstijfde. Haar gezicht werd krijtwit.

„Wat… wat bedoelt u?”

De notaris legde een stapel foto’s op tafel.

Zij. Met haar minnaar. In datzelfde huis.

Mijn hart bonsde. Ik wist niet dat papa het wist.

„Meneer Sanders heeft alles vastgelegd,” zei de notaris zacht. „Hij wilde dat zijn dochter beschermd zou zijn.”

Veronica’s stem brak. „Hij… hij kon dat niet doen! Ik… ik zorgde voor hem!”

„U gebruikte zijn creditcard om juwelen te kopen,” antwoordde de notaris droog. „Het staat allemaal in de dossiers.”

Ze keek me aan, haar ogen vol haat.

„Jij!” spuugde ze. „Jij hebt hem tegen mij opgezet!”

„Nee,” zei ik kalm. „Je hebt dat zelf gedaan.”

—

Nog geen acht uur nadat ze mij in de regen had gezet, stond zij zelf op straat.

Ik zag haar vertrekken met koffers, haar make-up uitgelopen……….

Lees verder op de volgende pagina