“Ben jij Layla?” vroeg hij.

Ik knikte voorzichtig.

Hij haalde diep adem. “Mijn naam is Simon. Misschien zegt dat je niets, maar ik denk… dat jij mijn vrouw hebt ontmoet.”

Ik fronste. “Uw vrouw?”

Hij knikte. “Sandra. Ze ging vaak naar de wasserette hier in de buurt. Ze vertelde me eens over een jonge vrouw met een baby — dat je er zo moe uitzag, maar toch bleef glimlachen. Ze was diep geraakt door je. Ze zei dat ze je wilde helpen, al wist ze niet hoe.”

Mijn hart begon sneller te kloppen. “Sandra… S.?”

Hij glimlachte droevig. “Ja. S.”

Ik voelde mijn keel dichttrekken. “Hoe… hoe gaat het met haar?”

Hij keek omlaag. “Ze is drie maanden geleden overleden. Longkanker. Het ging heel snel.”

De woorden sloegen in als bliksem. De lucht leek even uit mijn longen te verdwijnen. “Nee…” fluisterde ik. “Nee, dat kan niet.”

Hij haalde een klein mapje uit zijn jaszak en overhandigde het me. “Ze wilde dat ik dit aan jou gaf als ik je ooit vond. Ze noemde je ‘het meisje met de baby in de wasserette’…….

lees meer op de volgende pagina