De dagen na dat wonderlijke moment in de wasserette voelde ik me lichter.

Elke keer als ik de envelop met het handschrift “S.” in mijn lade zag liggen, kreeg ik kippenvel. Alsof iemand had geweten hoe dicht ik bij instorten was, en me op het juiste moment had opgevangen.

Het geld gebruikte ik niet meteen. Ik kon het gewoon niet. Het voelde niet als iets wat van míj was — het was een symbool van hoop, van goedheid, en ik wilde dat gevoel bewaren. Maar na een paar weken, toen mijn koelkast bijna leeg was en ik nog drie dagen moest wachten op mijn loon, besloot ik de helft te gebruiken. Ik kocht melk, groenten, en een nieuw rompertje voor Mia met een klein hartje op de borst. Toen ik haar erin kleedde, voelde ik iets warms door me heen stromen. “Dank je, S.,” fluisterde ik.

Een onbekende naam

De maanden gingen voorbij.

Ik werkte lange dagen, draaide dubbele diensten, en deed mijn best om Mia alles te geven wat ik kon. Maar soms, als ik door de stad liep met haar in de kinderwagen, dwaalden mijn gedachten af naar die vrouw in de wasserette……….

lees meer op de volgende pagina