Toen ik moeder werd, dacht ik dat mijn leven eindelijk compleet zou zijn.

Ik had me altijd voorgesteld hoe ik mijn baby in mijn armen zou houden, zijn zachte ademhaling zou horen en hoe ons huis gevuld zou worden met warmte en liefde.

Maar de werkelijkheid was anders.

Vanaf de eerste dag huilde mijn baby — dag en nacht, zonder pauze.

Ik probeerde alles.

Wiegen.

Zingen.

Rustige muziek.

Nieuwe melkformules.

Zelfs het dragen in een draagdoek terwijl ik door het huis liep.

Niets hielp.

Iedere keer als ik hem in zijn ledikant legde, begon hij te krijsen alsof hij pijn had. Zodra ik hem oppakte, werd hij stil, maar zodra ik hem weer neerlegde, begon het opnieuw.

Ik werd gek. Dagen zonder slaap, eindeloze nachten met tranen — niet alleen van hem, maar ook van mij……

lees meer op de volgende pagina