Emily’s stem trilde terwijl ze naar de pleister op de vloer keek.

« U hebt hem eraf gehaald… »

Ik knikte langzaam, nog steeds starend naar de moedervlek op de rug van mijn kleinzoon.

« Emily… waarom zit hier een pleister over? En… waarom lijkt die moedervlek zo verschrikkelijk veel op die van… »

Ik kon de naam nauwelijks uitspreken.

« …op die van Daniel. »

Daniel.

Mijn jongste zoon.

De broer van mijn oudste zoon, Michael.

Emily sloot haar ogen alsof ze zich al maanden op dit moment had voorbereid.

« Laat me het uitleggen, » fluisterde ze.

Op dat moment kwam Michael de badkamer binnen.

Hij keek eerst naar mij, daarna naar Emily en ten slotte naar de moedervlek………….

Lees verder op de volgende pagina.