Tamara Vassiljevna zweeg een paar seconden.

„Ik? Hoe bedoel je, ik? Mijn bloeddruk… Dat weet je toch?”

Lena glimlachte flauwtjes.

„Gisteren zei Oleg dat u te ziek bent om op de kinderen te passen. Maar u klinkt verrassend energiek.”

Aan de andere kant van de lijn klonk een geïrriteerde zucht.

„Je begrijpt het niet. Een grootmoeder is iets anders. Jij bent jong. Jij hebt energie.”

„Precies,” antwoordde Lena rustig. „En die energie wil ik vandaag gebruiken om iets voor mezelf te doen.”

„Dus je kiest een cursus boven familie?”

„Nee,” zei Lena. „Ik kies ervoor dat mijn tijd net zoveel waard is als die van ieder ander.”

Tamara hing zonder afscheid op.

Lena legde haar telefoon weg, pakte haar tas en vertrok.

Toen Lena die middag thuiskwam, voelde ze zich voor het eerst in jaren echt gelukkig. De cursus was inspirerend geweest. Ze had nieuwe mensen ontmoet, ideeën opgedaan en eindelijk iets gedaan waar ze zelf al lang van droomde.

Maar zodra ze de voordeur opendeed, voelde ze de spanning.

In de woonkamer zaten Oleg, zijn moeder en Alina.

Niemand glimlachte.

„Daar is ze eindelijk,” zei Tamara ijzig.

Lena zette rustig haar tas neer………..

Lees verder op de volgende pagina.