Ik wil dat we alles officieel vastleggen,” zei ik, mijn stem zoet als honing.

Veronica trok een wenkbrauw op. „Officieel?”

„Een contract,” legde ik uit. „Zodat niemand later iets kan ontkennen. Jij krijgt één van de baby’s — ik krijg jouw beloofde huis, jouw geld. En we ondertekenen het allemaal.”

Ze lachte spottend. „Je bent slimmer dan ik dacht.”

Eric glimlachte ongemakkelijk. „Dat klinkt redelijk.”

Ik keek hem aan en voelde iets in mij breken. De man die ik had vertrouwd, de vader van mijn kinderen, stond naast de vrouw die me net had gevraagd een van mijn baby’s af te staan alsof het om een tweedehands tas ging.

Ik knikte langzaam. „Geef me een paar dagen om alles te regelen.”

Ze vertrokken hand in hand, alsof ze me net niet hadden gesloopt.

Zodra de deur dichtviel, zakte ik op de grond. De tweeling schopte zacht in mijn buik, alsof ze me eraan herinnerden dat ik niet alleen was.

„Niemand neemt jullie van me af,” fluisterde ik….

Lees verder op de volgende pagina