Toen de zon de volgende ochtend door het kleine raam van de intensivecareafdeling scheen, voelde ik voor het eerst in jaren geen angst, maar vastberadenheid. Mijn lichaam deed pijn bij iedere ademhaling, maar mijn gedachten waren helder. Ik wist dat ik niet langer terug zou keren naar het leven waarin ik voortdurend moest zwijgen.

Mijn advocaat, mevrouw De Vries, kwam die middag langs. Ze legde rustig een map op mijn bed.

« Je hoeft niets overhaast te doen, » zei ze. « Maar vanaf vandaag zorgen we ervoor dat je veilig bent. »

Ik knikte. « Ik wil niet dat hij nog één kans krijgt om mijn leven te beheersen. »

Nog dezelfde dag werd een tijdelijk contactverbod aangevraagd. De politie nam mijn verklaring op, terwijl artsen zorgvuldig alle verwondingen documenteerden. Alles gebeurde volgens de wettelijke procedures…………..

Lees verder op de volgende pagina.