Marvin sliep die nacht nauwelijks. Hij zat urenlang zwijgend op de bank, terwijl Emma rustig haar tas inpakte. Ze stopte haar paspoort, belangrijke documenten en een reserveoplader in een kleine rugzak. Niet omdat ze van plan was halsoverkop te vertrekken, maar omdat ze wist dat voorbereiding altijd beter was dan paniek.

De volgende ochtend stond alles klaar.

Om tien uur precies ging de deurbel.

Marvin keek nerveus naar Emma.

« Ze is er. »

Emma knikte kalm.

« Laat haar maar binnen. »

Camryn stapte met een zelfverzekerde glimlach naar binnen. Ze keek rond alsof het haar eigen huis was…………..

Lees verder op de volgende pagina.