Aller au contenuSilas stond langzaam op. De gesprekken verstomden onmiddellijk. Meer dan honderdtwintig gasten draaiden hun hoofd naar de tafel achterin, waar Jenna stil zat met haar glas in haar handen.
Hij keek haar een paar seconden aan voordat hij sprak.
« Ben jij… de verpleegkundige van het St. Anne’s ziekenhuis? »
Jenna knikte voorzichtig.
« Ja. »
Een glimlach verscheen op zijn gezicht, gevolgd door een blik vol emotie.
« Ik wist dat ik je ergens van kende. »
Iedereen keek verward toe.
Felicity probeerde de aandacht terug te krijgen.
« Ach, waarschijnlijk heeft ze ooit een infuus aangelegd, » zei ze lachend. « Ze is tenslotte maar een verpleegkundige. »
Niemand lachte dit keer.
Silas draaide zich langzaam naar haar.
« Zeg nooit meer ‘maar een verpleegkundige’. »
Zijn stem was rustig, maar krachtig genoeg om de hele zaal stil te krijgen.
« Zes maanden geleden kreeg ik onderweg naar mijn kantoor een hartstilstand. »
Een golf van gefluister ging door de zaal.
« Mijn chauffeur raakte in paniek. Mensen stonden alleen maar te filmen. Totdat één vrouw tussen de menigte door rende. »
Hij wees naar Jenna.
« Zij. »
Jenna voelde haar wangen warm worden.
« Ze stelde zich niet eens voor. Ze controleerde mijn hartslag, begon direct met reanimeren en bleef doorgaan totdat de ambulance arriveerde…………….