Aller au contenuDe deur ging langzaam open.
Sarah Merritt stond in de deuropening met een gemaakte glimlach, gevolgd door twee beveiligers van het hotel. Haar ogen gleden onmiddellijk naar Odessa en daarna naar Theo Kane.
« Mijnheer Kane, » zei ze vriendelijk, « ik wilde alleen controleren of alles naar wens verloopt. »
Theo bleef kalm zitten.
« Dat is opvallend, » antwoordde hij. « Normaal klopt men voordat men een privésuite binnenkomt. »
Sarah aarzelde een fractie van een seconde.
« Ik maakte me zorgen. »
« Nee, » zei Theo rustig. « U maakte zich zorgen dat uw plan niet werkte. »
De glimlach verdween van haar gezicht.
Odessa voelde haar hart sneller kloppen, maar zweeg. Ze herinnerde zich Theo’s waarschuwing en zei niets over het kleine afluisterapparaat onder het dienblad.
Na enkele ongemakkelijke seconden draaide Sarah zich om.
« Als u verder niets nodig heeft… »
« Dat heb ik wel, » onderbrak Theo haar. « Vanaf vandaag verzorgt alleen Odessa Callaway mijn suite. »
Sarah keek zichtbaar geschrokken.
« Dat is… ongebruikelijk. »
« Het is mijn beslissing. »
Ze kon niets anders doen dan instemmen. Zodra de deur achter haar dichtviel, haalde Odessa opgelucht adem.
Theo draaide zich naar haar toe.
« Nu begint het pas. »
Hij vroeg haar voorzichtig het afluisterapparaat in een glazen kom te leggen zonder het verder aan te raken.
« Wie zou zoiets doen? » vroeg Odessa.
« Iemand die bang is dat ik de waarheid ontdek. »
Hij vertelde dat hij de laatste maanden meerdere vreemde gebeurtenissen had opgemerkt. Financiële rapporten verdwenen. Vergaderingen werden zonder hem gehouden. Contracten werden aangepast zonder zijn toestemming.
« Men denkt dat blind zijn hetzelfde is als niets merken, » zei hij. « Maar mensen vergeten dat ik anders ben gaan luisteren. »
Odessa begreep precies wat hij bedoelde. Haar moeder had jarenlang met een visuele beperking geleefd en had haar geleerd dat aandacht soms krachtiger is dan zicht.
De volgende ochtend kwam Odessa opnieuw naar de penthouse…………..