Tegen zonsondergang stond Jessica nog steeds op mijn terras, met een zelfvoldane glimlach op haar gezicht. Ze had geen idee dat de rust die ze uitstraalde binnen enkele minuten volledig zou verdwijnen.

Een zwarte auto reed langzaam de oprit op. Niet lang daarna volgde een tweede wagen. Twee nette mannen stapten uit, gevolgd door een vrouw met een map onder haar arm.

Jessica fronste.

« Wie zijn jullie? » vroeg ze geïrriteerd.

De vrouw stelde zich rustig voor.

« Goedemiddag. Ik ben mevrouw Carter, juridisch vertegenwoordiger van mevrouw Eleanor Williams. »

Jessica keek mij aan en begon te lachen.

« Een advocaat? Echt waar? Voor een strandhuis? »

Ik antwoordde niet.

Mevrouw Carter opende de crèmekleurige envelop die ik al die tijd in mijn handtas had bewaard.

« Mevrouw Williams is de enige wettelijke eigenaar van deze woning. Hier bevinden zich de eigendomsakte, de meest recente belastingdocumenten en een notarieel vastgelegde verklaring waarin staat dat niemand zonder haar schriftelijke toestemming het recht heeft deze woning te bewonen….

Lees verder op de volgende pagina.