Aller au contenuSummer bleef enkele seconden roerloos staan. Ze keek van Austin naar Sheila en daarna naar haar ouders. Niemand durfde haar aan te kijken.
Ze zette haar koffer langzaam naast de voordeur.
« Staat het huis op Austin’s naam? » vroeg ze kalm.
Haar moeder slikte zichtbaar.
« Summer… luister eerst… »
« Nee, » onderbrak Summer haar. « Ik heb een eenvoudige vraag gesteld. »
Austin haalde diep adem.
« Ja. »
Het ene woord voelde zwaarder dan de twee jaar die Summer achter de gevangenismuren had doorgebracht.
Ze sloot even haar ogen.
« Wanneer? »
« Tien maanden nadat je werd veroordeeld. »
« Zonder mij iets te vertellen? »
Austin antwoordde niet.
Sheila glimlachte zelfverzekerd.
« We deden wat nodig was voor de familie. »
Summer keek haar recht aan.
« Voor de familie? Of voor jezelf? »
Sheila haalde haar schouders op.
« Je zat in de gevangenis. Niemand wist of je ooit nog een normaal leven zou kunnen opbouwen. »
Die woorden deden pijn, maar Summer liet het niet merken.
In de gevangenis had ze geleerd dat stilte soms krachtiger was dan woede.
Langzaam haalde ze haar telefoon uit haar jaszak.
« Wat doe je? » vroeg Lawrence.
Summer drukte op afspelen.
Door de woonkamer klonken opnieuw de stemmen die ze enkele minuten eerder buiten had opgenomen.
« …als Summer terugkomt, zal ze haar deel van het huis opeisen… »
« …niemand zal haar nog aannemen… »
« …Austin heeft het huis nu op zijn naam… »
Iedereen verstijfde.
Sheila’s gezicht werd lijkbleek.
« Heb jij ons opgenomen? »
Summer knikte.
« Ja. »
« Dat mag helemaal niet! »
« Ik heb alleen opgenomen wat jullie zelf vrijwillig hebben gezegd. »
Er viel een ongemakkelijke stilte……………