Vanessa fluisterde met een trillende stem slechts één woord:

« Michael… »

Iedereen keek tegelijk naar de zwarte SUV die langzaam tot stilstand kwam. De sirene loeide nog steeds door de rustige straat en trok steeds meer nieuwsgierige buren naar buiten.

Michael stapte uit de auto. Hij keek eerst naar het openstaande hek, daarna naar het zwembad. Zijn gezicht bleef opvallend kalm, maar zijn ogen verraadden dat hij meteen begreep wat er aan de hand was.

Hij liep zonder haast het tuinpad op.

Niemand zei iets.

Zelfs Caleb, die altijd overal een verklaring voor wist te verzinnen, bleef zwijgen.

Ik drukte op de knop om de sirene uit te schakelen. De plotselinge stilte voelde nog luider dan het lawaai ervoor.

Michael bleef enkele seconden naar Vanessa kijken.

« Is dit waar ik denk dat het is? » vroeg hij rustig.

Vanessa slikte.

« Michael… laat me alsjeblieft uitleggen… »

Hij schudde langzaam zijn hoofd.

« Ik heb vandaag geen uitleg nodig. Ik zie alles al. »

Caleb probeerde zichzelf te redden.

« Luister, dit is ingewikkelder dan het lijkt. »

Michael keek hem aan…………..

Lees verder op de volgende pagina.