Ik bleef roerloos staan bij de bushalte terwijl mijn hart in mijn borst bonkte. Mijn vingers trilden toen ik opnieuw naar het scherm keek. De berichten waren niet oud. Ze waren diezelfde ochtend verstuurd.

« Ik kan niet wachten tot alles achter de rug is. »

« Zodra het geld binnen is, beginnen we opnieuw. »

Mijn adem stokte. Eerst wilde ik geloven dat er een logische verklaring bestond. Misschien ging het om een vriend. Misschien was het een zakelijke afspraak. Maar diep vanbinnen voelde ik dat er iets helemaal niet klopte.

In plaats van naar de bank te gaan, stapte ik in de eerste taxi die voorbijreed.

« Terug naar dit adres, alstublieft. »

Onderweg dacht ik aan de afgelopen maanden. Jake had voortdurend aangedrongen op de verkoop van het huis aan het meer. Hij zei dat een boerderij onze gezamenlijke droom was. Iedere keer wanneer ik twijfelde, stelde hij me gerust. Hij sprak over onze toekomst, onze kinderen en een nieuw begin.

Ik had hem volledig vertrouwd.

Toen ik thuis aankwam, stond zijn auto er niet meer. De voordeur was op slot, maar met mijn sleutel kon ik naar binnen.

Het huis was stil.

Ik legde zijn telefoon op tafel en keek nog één keer naar de berichten. Plotseling verscheen er een nieuwe melding.

« Ik ben onderweg. Is alles geregeld? »

Mijn maag draaide om.

Ik besloot niet te antwoorden. In plaats daarvan belde ik mijn vriendin Sophie. Zij werkte al jaren als juridisch medewerker en stond bekend om haar rustige aanpak.

Toen ik haar alles uitlegde, zei ze slechts één zin:

« Maak vandaag geen geld over voordat je precies weet wat er aan de hand is…………….

Lees verder op de volgende pagina.