met twee verschillende kleuren ogen,’ fluisterde Toby.

Alice verstijfde.

Ze had inderdaad twee verschillende oogkleuren: haar linkeroog was groen en haar rechteroog lichtbruin. Het was een zeldzame eigenschap waar Danielle vroeger vaak grapjes over maakte.

Alice liep voorzichtig dichterbij.

‘Je moeder heeft over mij verteld?’

Toby knikte langzaam.

‘Ze zei dat jij aardig bent. Dat je altijd probeert het juiste te doen.’

Alice voelde haar hart sneller kloppen. Ze had Danielle al meer dan twaalf jaar niet gezien. Hun vriendschap was abrupt geëindigd na een pijnlijke ruzie en misverstanden waar ze nooit meer over hadden gesproken.

Brenda liet hen even alleen.

Alice ging naast het bed zitten.

‘Waar is je moeder nu?’

Toby keek naar zijn deken.

‘Ze is drie weken geleden overleden.’

De woorden kwamen zacht, maar voelden als een zware steen.

Alice sloot haar ogen. Ondanks alles had ze Danielle nooit iets slechts gewenst.

‘Het spijt me heel erg, Toby.’

Hij haalde een verkreukelde envelop uit zijn rugzak.

‘Ze zei dat ik deze alleen aan jou mocht geven als er iets met haar gebeurde.’

Met trillende handen opende Alice de envelop.

Binnenin zat een brief.

« Beste Alice,

Als je deze brief leest, betekent het dat ik er niet meer ben. Ik weet dat ik geen recht heb om iets van je te vragen na alles wat er tussen ons is gebeurd. Toch hoop ik dat je deze laatste wens wilt aanhoren………………

Lees verder op de volgende pagina.