Aller au contenuAnne draaide zich niet om nadat ze het telefoongesprek had beëindigd.
Ze keek Lucas slechts enkele seconden aan. Genoeg tijd om de paniek in zijn ogen te zien groeien.
« Anne, wacht… » stamelde hij.
Maar ze liep rustig terug naar haar stoel in economy class.
Voor de rest van de vlucht sprak niemand met haar.
Niet Lucas.
Niet Felicia.
Niet eens de nieuwsgierige passagiers die hadden gezien dat er iets was gebeurd.
Anne zat stil bij het raam en keek naar de wolken onder zich. Vreemd genoeg voelde ze geen verdriet meer.
Alleen duidelijkheid.
De puzzelstukjes die haar maandenlang hadden verward, vielen eindelijk op hun plaats.
De late telefoontjes.
De onverwachte zakenreizen.
De afstandelijkheid.
De leugens.
Alles bleek precies te zijn wat ze had gevreesd.
Toen het vliegtuig in Denver landde, haastten Lucas en Felicia zich als eersten naar de uitgang.
Lucas probeerde haar nog één keer tegen te houden.
« Anne, laat me dit uitleggen. »
Ze keek hem kalm aan.
« Ik denk dat je al genoeg hebt uitgelegd. »
Daarna liep ze weg.
Maar wat Lucas niet wist, was dat het telefoontje dat Anne tijdens de vlucht had gepleegd niet naar een vriendin of familielid was gegaan.
Ze had haar advocaat gebeld.
En niet zomaar een advocaat.
Een gespecialiseerde advocaat die eerder had geholpen bij complexe zakelijke geschillen.
Nog dezelfde middag zat Anne in een vergaderruimte.
Ze legde alles uit.
De foto’s.
De berichten die ze de afgelopen maanden had opgeslagen……………