Julian bleef roerloos staan terwijl Mara met de jongens wegliep. Zijn hart bonsde zo hard dat hij nauwelijks kon ademen. Vijf jaar. Vijf jaren die hij nooit meer terug kon krijgen.

“Mr. Vale?” vroeg zijn assistent opnieuw.

Julian knipperde eindelijk met zijn ogen. “Zoek alles uit wat je kunt vinden over Mara Bennett. Alles.”

“Maar meneer, u hebt jaren geleden zelf bevolen dat haar dossier gesloten moest worden.”

“Doe het gewoon.”

Diezelfde avond zat Julian alleen in zijn penthouse. Voor hem lag een foto die zijn assistent online had gevonden. Mara stond lachend tussen de twee jongens tijdens een schoolfeest.

Lucas en Liam.

Zelfs hun namen deden pijn.

Hij staarde naar de foto terwijl herinneringen terugkeerden. De zwangerschapstest. De angst. De woorden die hij nooit had mogen uitspreken.

Maar één vraag bleef door zijn hoofd spoken.

Waarom had Mara hem nooit verteld dat ze de kinderen had gehouden?

Zijn telefoon ging.

Het was zijn assistent.

“Meneer, ik heb iets vreemds gevonden.”

Julian ging rechtop zitten………….

Lees verder op de volgende pagina.