De stilte in de keuken was zwaar, alleen doorbroken door het zachte gezoem van mijn telefoon. Elke melding voelde als een kleine schok: geweigerde betalingen, geblokkeerde kaarten, beveiligingswaarschuwingen.

Mijn vader nam rustig een slok koffie. Alsof hij niet net het leven van iemand had stilgezet, maar gewoon de krant aan het lezen was.

“Nu begint de echte scheiding,” herhaalde hij zacht.

Ik keek naar hem op. “Wat bedoel je precies met ‘echt’?”

Hij zette zijn kopje neer en leunde achterover. “Wat jij vandaag hebt gedaan, Emily, is alleen de deur sluiten. Maar Daniel… hij leeft nog in de illusie dat hij toegang heeft tot jouw wereld. Tot jouw naam. Tot jouw geld. Tot jouw zwakte.”

Ik slikte. “Hij heeft bijna een miljoen uitgegeven in één nacht.”

“Met jouw naam,” verbeterde hij me kalm. “En dat is precies waarom hij denkt dat hij nog steeds wint.”

Mijn telefoon trilde opnieuw. Een onbekend nummer probeerde me te bereiken. Daarna nog één. En nog één.

Ik aarzelde.

“Niet opnemen,” zei mijn vader meteen.

“Maar wat als het de club is?”

“Dan leren ze hem dezelfde les nog een keer.”

Ik legde de telefoon omgekeerd op tafel.

Buiten begon het te regenen. De straatlantaarns spiegelden in de natte ramen alsof de stad zelf mee luisterde……….

Lees verder op de volgende pagina.