Aller au contenuMaar Olivia had niet geluisterd.
Niet omdat ze koppig was.
Omdat ze wilde geloven.
Ze wilde geloven dat liefde sterker was dan geld.
Dat karakter belangrijker was dan status.
Dat een man haar zou kiezen om wie ze was, niet om de naam die ze droeg.
Nu stond ze in de regen en besefte ze dat haar vader haar nooit had proberen tegen te houden.
Hij had haar alleen proberen te beschermen.
Vijftien minuten later verschenen de eerste koplampen aan het einde van de straat.
Toen nog meer.
En nog meer.
Drie zwarte SUV’s draaiden langzaam de rustige woonwijk in.
De motoren stopten.
De deuren gingen open.
Mannen en vrouwen in donkere pakken stapten uit.
Niet agressief.
Niet luidruchtig.
Gewoon professioneel.
Alsof dit een gewone werkdag was.
Diane Carter werd zichtbaar bleek.
Ethan keek naar de voertuigen.
Zijn glimlach verdween.
« Wat is dit? »
Niemand antwoordde.
Uit de middelste SUV stapte een oudere man.
Grijs haar.
Rechte houding.
Zelfverzekerde uitstraling.
William Bennett.
Olivia’s vader.
Hij liep rechtstreeks door de regen naar zijn dochter.
Zijn blik viel op haar natte kleding.
Op haar koffer.
Op haar buik.
Op de spullen die verspreid lagen over de oprit.
Zijn gezicht veranderde niet.
Dat maakte hem alleen maar indrukwekkender.
« Ben je gewond? » vroeg hij zacht.
Olivia schudde haar hoofd.
« Nee. »
« En de baby? »
« Alles is goed. »
Hij knikte langzaam.
Pas daarna keek hij naar Ethan.
Voor het eerst.
En Ethan leek plotseling kleiner.
Veel kleiner.
« U bent echt William Bennett… » fluisterde hij………