Aller au contenuAlexander bleef enkele seconden naast de bank geknield zitten.
Zijn hand trilde terwijl hij voorzichtig naar Sofia’s gezicht keek.
De blauwe plekken.
De gescheurde jurk.
De angst in haar ogen.
Niets van dit alles kon worden verborgen.
“Wie heeft dit gedaan?” vroeg hij zacht.
Sofia sloot haar ogen.
“Carmen.”
Hij knikte langzaam.
Alsof hij de naam opsloeg.
Alsof hij ervoor wilde zorgen dat hij hem nooit meer zou vergeten.
Daarna keek hij naar mij.
“Elena, heeft een arts haar al gezien?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ze was bang om naar het ziekenhuis te gaan.”
Alexander draaide zich onmiddellijk terug naar Sofia.
“Luister naar mij.”
Zijn stem was rustig, maar vastberaden.
“Niemand gaat jou nog iets aandoen. Niemand.”
Sofia begon opnieuw te huilen.
Niet omdat ze bang was.
Maar omdat het de eerste keer die nacht was dat iemand haar bescherming beloofde zonder voorwaarden.
Binnen een uur zaten we in een privékliniek.
De artsen onderzochten haar zorgvuldig.
Ze documenteerden elke verwonding.
Elke blauwe plek.
Elke scheur in de jurk.
Elke verklaring die Sofia gaf.
Toen de arts klaar was, kwam hij naar ons toe.
“Ze zal herstellen,” zei hij.
Ik voelde mijn schouders eindelijk iets ontspannen.
Maar Alexander stelde slechts één vraag.
“Is alles vastgelegd?”
De arts knikte………….