Aller au contenuChristopher stond zo abrupt recht dat zijn stoel achteruit schoof en hard tegen de marmeren vloer sloeg.
“Wie bent u?” vroeg hij met een schorre stem.
De man in het grijze pak haalde een identiteitskaart uit zijn jaszak.
“Daniel Mercer. Juridisch adviseur van Apex Medical Labs.”
Niemand zei iets.
Ik voelde Mason tegen mijn schouder bewegen terwijl zijn kleine hand zich om mijn trui sloot. Hij begreep niets van de spanning in de kamer. Hij wist niet dat zijn hele wereld enkele seconden eerder bijna uit elkaar was gevallen.
Daniel keek naar het papier in mijn hand.
“Wanneer hebt u dit ontvangen?”
Christopher slikte.
“Vanmorgen.”
“Van wie?”
Hij keek kort naar zijn moeder.
En voor het eerst die avond zag ik iets op Merediths gezicht verschijnen dat ik nog nooit eerder had gezien.
Paniek.
Niet ergernis.
Niet arrogantie.
Pure angst.
Daniel opende zijn aktetas en haalde een dikke map naar buiten.
“Ik ben hier omdat we vanmiddag een ernstig probleem ontdekten,” zei hij. “Er is een intern onderzoek gestart naar meerdere vervalste DNA-rapporten die via ongeautoriseerde toegang zijn gewijzigd.”
Stephanie lachte zenuwachtig.
“Dat slaat nergens op.”
Maar niemand keek naar haar.
Daniel legde enkele documenten op tafel.
“Van alle gewijzigde dossiers vonden we één dossier dat met spoed moest worden opgevolgd.”
Hij keek rechtstreeks naar Christopher.
“Dat van uw zoon.”
Mijn hart stopte bijna.
Christopher greep de rand van de tafel vast.
“Nee…”
Daniel knikte langzaam.
“Het rapport dat u bezit is niet authentiek.”
De kamer werd doodstil.
Ik keek naar Christopher.
Hij keek naar mij.
Toen naar Meredith…………..