De rood-blauwe lichten dansten over de lege muren van het huis.

Vanuit de monitor zag ik hoe iedereen verstijfde.

Niemand sprak.

Niemand bewoog.

Mijn moeder draaide langzaam naar het raam alsof haar hersenen weigerden te accepteren wat haar ogen zagen.

“Wat… wat is dit?” fluisterde ze.

Mark liep naar de voordeur.

“Mam…”

Zijn stem klonk ineens heel anders.

Geen arrogantie meer.

Geen spot.

Alleen zenuwen.

Buiten reden twee zwarte auto’s het terrein op, gevolgd door een politievoertuig.

Mannen en vrouwen stapten uit met dossiers en badges.

Mijn stiefvader Frank keek onmiddellijk naar de man met de aktetas.

“Wat heb je gedaan?”

“Ik?” stamelde hij. “Ik dacht dat alles legaal was!”

Mijn moeder draaide zich naar hem.

“Je zei dat je alles had gecontroleerd!”

“Ik zei dat de documenten eruitzagen alsof ze echt waren!………….

Lees verder op de volgende pagina.