De berichten bleven binnenstromen terwijl ik mijn tas op het aanrecht gooide.

ERIC:

Je maakt hier echt een drama van.

MOM:

Je vader probeert alleen eerlijk te zijn.

SHANNON:

Ik snap niet waarom je ons dit zo moeilijk maakt terwijl we een baby verwachten.

En dan natuurlijk mijn vader.

DAD:

We bespreken dit zondag als volwassenen. Geen advocaten. Geen onzin.

Ik staarde naar dat laatste bericht totdat het scherm donker werd.

Geen advocaten.

Dat was interessant.

Want mijn grootvader had me ooit iets heel specifieks verteld over advocaten.

Ik hoorde zijn stem weer alsof hij naast me stond in de oude hal van het gebouw op Westbrook, jaren geleden, toen ik net was afgestudeerd.

“Cassie,” had hij gezegd terwijl hij me een reservesleutel gaf, “als je vader ooit begint te praten alsof hij eigenaar is van dingen die hij alleen beheert… bel dan Judith Keller. Meteen.”

Toen vond ik het dramatisch.

Mijn opa hield van cryptische waarschuwingen. Hij was het soort man dat belastingdocumenten bewaarde alsof het staatsgeheimen waren en elke handtekening drie keer controleerde.

Maar ineens voelde die herinnering niet dramatisch meer……………

Lees verder op de volgende pagina.