Florence bleef staan terwijl Theodore langzaam de zware mahoniehouten ladekast terugduwde naar de plek waar die al zesendertig jaar had gestaan. Het geluid van het hout over de vloer klonk hard in de stilte.

Marguerite hing haar hoofd licht naar beneden en legde de nieuwe gordijnen voorzichtig op het bed.

Niemand sprak.

Zelfs de kinderen boven leken plots stil geworden.

Florence liep rustig naar haar nachtkastje, pakte de foto van Vincent vast en streek met haar vingers over het glazen frame. Daarna draaide ze zich om naar haar zoon.

“Pak de dozen uit,” zei ze kalm.

“Mom…” begon Theodore zacht.

“Alles,” herhaalde ze. “Nu.”

Hij knikte zwijgend.

Twee uur later stond de slaapkamer weer precies zoals ze die had achtergelaten voordat ze boodschappen was gaan doen. De kussens lagen terug op het bed. Haar boeken stonden opnieuw op hun plaats. De geur van Marguerites parfum hing nog in de lucht, maar verder leek de kamer weer van haar.

Alleen Florence wist dat iets onherstelbaar veranderd was.

Die avond zat iedereen zwijgend aan tafel.

Lila prikte nerveus in haar pasta. Hugo keek voortdurend naar zijn ouders alsof hij voelde dat er iets ernstigs gebeurd was.

Florence zei bijna niets.

Ze at langzaam, dronk haar thee op en keek af en toe naar Theodore, die geen seconde haar blik durfde vast te houden……….

Lees verder op de volgende pagina.