De ambulance arriveerde binnen negen minuten.

Ik weet dat omdat ik elke seconde voelde.

Ik lag nog steeds op de vloer van de babykamer toen twee verpleegkundigen en een arts naar binnen stormden. Hun schoenen piepten over het houten parket terwijl één van hen meteen naast me knielde.

“Mariana? Kun je me horen?”

Ik knikte huilend.

Bloed liep langs mijn benen.

De arts keek één seconde naar de vloer en draaide zich toen scherp om naar de verpleegkundige.

“We vertrekken nú.”

Mijn moeder arriveerde tegelijk met de brancard.

Perfect kapsel. Zwarte manteljas. Geen spoor van paniek op haar gezicht………

Lees verder op de volgende pagina.