De stem van Daniel vulde de stille ziekenhuiskamer bijna onmiddellijk.

Gedempt eerst.

Alsof de opname per ongeluk was gestart.

Daarna duidelijk.

“Ze gelooft nog steeds dat de baby ons gaat redden.”

Hannah voelde haar hele lichaam verstijven.

Op de opname hoorde ze glazen klinken op de achtergrond. Muziek. Gelach.

Een restaurant.

Toen kwam een tweede stem.

Jong. Vrouwelijk.

Chloe.

“En wat als ze erachter komt?” vroeg ze nerveus.

Daniel lachte zacht.

Die lach.

Dezelfde rustige, charmante lach waarmee hij ooit Hannah ten huwelijk had gevraagd op een strand in Malibu.

Nu klonk hij koud.

“Ze zit te diep vast,” zei hij. “Twee kinderen, geen energie, maanden zonder werk… Hannah gaat nergens heen.”

Sophie keek onmiddellijk naar de vloer alsof ze bang was dat haar moeder zou breken waar ze bij stond.

Maar Hannah kon niet bewegen.

Niet eens knipperen.

Op de opname ging Chloe verder.

“Dus wanneer vertel je haar over ons?”

“Na de geboorte,” antwoordde Daniel zonder aarzeling. “Ik wil eerst zeker weten dat het huis en de investeringen beschermd zijn.”

Hannah’s vingers sloten zich automatisch steviger rond haar pasgeboren zoon………….

Lees verder op de volgende pagina.