Zijn armen bleven een seconde in de lucht hangen.

Alsof zijn lichaam nog niet begreep wat er net gebeurd was.

De glimlach op zijn gezicht… brak.

“Chloé?” fluisterde hij.

Ik keek hem rustig aan.

Niet boos.

Niet gekwetst.

Gewoon helder.

“Raak me niet aan,” zei ik zacht.

De zaal voelde het.

Dat subtiele kantelpunt waarop iets verandert.

Het applaus stierf langzaam weg, als een geluid dat zich realiseert dat het op het verkeerde moment gekomen is.

Éléonore draaide zich naar ons toe, haar glimlach nog steeds perfect op haar gezicht geplakt.

“Laten we dit niet dramatisch maken,” zei ze licht. “De ceremonie—”

“Is voorbij,” onderbrak ik.

Niet luid.

Maar duidelijk genoeg dat zelfs het kwartet stopte met spelen.

Zeshonderd mensen.

Stilte.

Ik draaide me naar de tafel waar de advocaat zat en stak mijn hand uit.

“Mag ik het document even terug?”

Hij aarzelde.

Kijkend naar Éléonore.

Natuurlijk.

Zij knikte kort.

Zelfverzekerd.

Ze dacht dat het al gewonnen was.

De advocaat gaf me de papieren.

Ik sloeg ze open.

En keek nog één keer naar mijn handtekening.

Chloé Beaumont.

Netjes. Volledig.

Geldig.

Ik knikte zacht.

“Perfect,” zei ik.

Michaël fronste. “Wat bedoel je?”

Ik keek hem aan.

“Dat alles nu officieel is,” zei ik.

Hij probeerde te lachen. “Ja… dus we kunnen nu—”

“Trouwen?” maakte ik zijn zin af.

Ik schudde mijn hoofd.

“Nee.”

De lucht leek uit de kamer te verdwijnen.

Éléonore’s glimlach… trilde.

“Excuseer?”

Ik hield het document omhoog.

“Dit contract,” zei ik kalm, “is niet alleen een bescherming voor jullie.”

Een kleine pauze.

“Het is ook bewijs.”

De advocaat rechtte zijn rug.

Voor het eerst… geïnteresseerd.

Michaël keek verward. “Bewijs van wat?”

Ik sloot de map langzaam.

“Van intentie,” zei ik. “Van ongelijkheid. Van dwang. Van publieke druk…………

Lees verder op de volgende pagina.