Nathan bleef stil.

Niet uit overtuiging.

Maar uit angst.

Zijn blik ging van mij naar de documenten in Jamals hand, en toen… naar de vloer. Alsof de waarheid te zwaar was om recht aan te kijken.

“Zeg iets,” fluisterde ik, mijn stem schor van de pijn.

Hij slikte.

“Dit… dit kan niet waar zijn.”

Jamal ademde scherp uit. “Het is niet alleen waar, Nathan. Het is gedocumenteerd. Transacties, aankopen, communicatie. Alles wijst naar één persoon.”

De naam hoefde hij niet eens te zeggen.

Beatrice.

Alsof ze het voelde, barstte de deur open.

“Wat is dit voor onzin?” riep ze, haar stem trillend maar nog steeds gespeeld gecontroleerd. “Jullie geloven haar? Na alles wat ze heeft gedaan?”

Olivia stond achter haar, minder zeker nu.

Jamal draaide zich langzaam om. “Mevrouw, u zou op dit moment beter niets meer zeggen zonder advocaat.”

Beatrice lachte nerveus. “Advocaat? Dit is absurd. Ze is gevallen! Ze is instabiel, ze—”

“Gevallen?” onderbrak ik zacht.

Iedereen keek naar mij.

Ik haalde moeizaam adem, maar mijn ogen bleven op haar gericht.

“Je duwde me niet,” zei ik. “Je dacht dat ik zou springen.”

Haar gezicht verstarde.

“Maar je vergat iets.”

Jamal hield de USB iets hoger.

“Camera,” zei hij.

Stilte.

Zwaar. Onontkoombaar.

Nathan keek op. “Welke camera?”

Ik glimlachte zwak, ondanks de pijn.

“De rode lichtjes op het balkon… die je zo graag negeerde, Beatrice.”

Jamal knikte. “Het hotelsysteem. We hebben al een kopie van de beelden opgevraagd.”

Beatrice deed een stap achteruit. “Dat bewijst niets—”

“Het bewijst,” zei Jamal scherp, “dat u haar wekenlang hebt gemanipuleerd, geïntimideerd en mogelijk vergiftigd. En dat u aanwezig was vlak voor haar val.”

Olivia fluisterde: “Mam…”

Maar Beatrice luisterde niet meer.

Ze keek alleen naar Nathan.

“Zeg iets,” zei ze, bijna smekend nu. “Je gelooft me toch?”

Nathan keek haar aan.

Lang.

Te lang.

Toen keek hij naar mij.

Mijn lichaam lag gebroken, verbonden aan machines… maar mijn blik was helder……………

Lees verder op de volgende pagina.