De avond viel langzaam over Parijs, en de glazen torens van La Défense weerspiegelden het laatste goud van de zon. Édouard bleef roerloos staan voor het raam, zijn handen diep in de zakken van zijn jas.

Voor het eerst voelde rijkdom… nutteloos.

Niet omdat hij niets kon kopen.

Maar omdat wat hij verloren had, niet te herstellen was met geld.

Drie dagen later stond Octave Vasseur opnieuw in zijn kantoor.

Hij legde geen map neer.

Geen dikke dossiers.

Alleen een dunne envelop.

Dat alleen al zei genoeg.

“Begin,” zei Édouard kort.

Octave keek hem recht aan.

“Je ex-vrouw heeft niet gekozen om te verdwijnen,” zei hij rustig. “Ze is gedwongen.”

De lucht in de kamer leek zwaarder te worden.

“Door wie?” vroeg Édouard, al wetend wat het antwoord zou zijn.

Octave schoof de envelop naar voren.

“Vanessa Montclair.”

Geen verrassing.

Maar toch voelde het alsof iemand een mes langzaam in zijn borst draaide.

Édouard opende de envelop.

Binnenin zaten afdrukken.

Bankgegevens.

E-mails.

Foto’s.

Geen vage, manipulatieve beelden zoals destijds.

Maar duidelijke, onweerlegbare bewijzen.

“De zogenaamde overschrijvingen?” ging Octave verder. “Vervalst. Geld is via schaduwrekeningen teruggeleid naar een holding die… indirect aan Vanessa gelinkt is.”

Édouard’s kaak spande zich.

“En de foto’s van overspel?”

Octave haalde licht zijn schouders op.

“De man op de foto is een acteur. Betaald. Ik heb hem gevonden.”

Stilte.

Hard.

Onverbiddelijk.

“Het collier?” vroeg Édouard.

“Geplaatst. Door iemand met toegang tot het huis.”

Weer stilte.

Maar dit keer anders.

Niet gevuld met twijfel.

Maar met zekerheid.

Harde, koude zekerheid.

Édouard sloot zijn ogen een paar seconden.

Niet om te ontsnappen.

Maar om alles eindelijk… te zien zoals het was.

Hij had haar niet alleen verlaten.

Hij had haar laten vernietigen.

“En Hélène?” vroeg hij uiteindelijk, zijn stem lager.

Octave aarzelde niet.

“Ze heeft geen cent gekregen na de scheiding. Je instructies waren… duidelijk……………..

Lees verder op de volgende pagina.