Aller au contenuklonk er een geluid boven.
Voetstappen.
Zwaar. Onregelmatig. Half slaperig.
Diego.
Hij kwam de trap af zoals altijd — langzaam, zonder haast, alsof de wereld beneden vanzelf op hem wachtte. Zijn haar in de war, zijn T-shirt gekreukt, nog met diezelfde achteloze houding van iemand die nooit echt consequenties heeft gekend.
“Ma… is er koffie—”
Hij stopte midden in zijn zin.
Zijn ogen vielen eerst op de tafel.
Het servies.
Het eten.
Toen op Roberto.
En alles in zijn gezicht veranderde.
De slaperigheid verdween.
De arrogantie bleef even hangen… en begon toen te barsten.
“Pap?” zei hij, fronsend. “Wat doe jij hier?”
Roberto zei niets meteen.
Hij zat rechtop, zijn handen rustig op de tafel, zijn blik vast op zijn zoon.
Niet boos.
Niet schreeuwend.
Maar zwaar.
“Ga zitten, Diego,” zei hij uiteindelijk.
Het was geen verzoek.
Diego lachte kort, nerveus. “Wat is dit, een soort interventie of zo?”
Niemand lachte.
De stilte antwoordde voor ons.
Langzaam trok Diego een stoel naar achteren en ging zitten. Hij pakte automatisch een kop koffie, alsof hij de controle wilde terugpakken via routine.
Maar zijn hand trilde licht.
Hij merkte het zelf ook.
Ik stond nog steeds aan de andere kant van de tafel.
Mijn wang deed geen pijn meer.
Maar iets anders wel.
En dat bleef.
“Wat is dit allemaal?” vroeg Diego, iets harder. “Waarom kijkt iedereen zo?”
Ik keek hem aan.
Echt aan.
Zonder te verzachten.
“Zeg jij het maar,” zei ik.
Hij rolde met zijn ogen. “Als dit gaat over gisteren—”
“Het gaat over alles,” onderbrak Roberto hem.
Diego verstijfde.
Hij had die stem herkend.
De stem van een vader die niet kwam discussiëren.
Maar beslissen.
Roberto schoof de map langzaam naar voren.
“Lees dit,” zei hij.
Diego keek ernaar, maar raakte het niet meteen aan. “Wat is het?”
“Lees.”
Met tegenzin pakte hij de eerste pagina.
Zijn ogen scanden snel.
Toen nog eens.
Langzamer……………….