Ethan zakte tegen de muur alsof zijn benen hem niet langer konden dragen.

Ik bleef staan tussen hem en de garage, mijn lichaam nog trillend van woede, maar mijn ogen gericht op mijn kleinzoon — Owen — die daar zat alsof hij had geleerd onzichtbaar te worden.

“Praat,” zei ik tegen mijn zoon, Ethan. “Nu.”

Hij haalde diep adem, zijn handen door zijn haar.

“Zijn moeder…” begon hij, en zijn stem brak. “Ze is niet stabiel meer. De laatste maanden… dingen zijn geëscaleerd. Schreeuwen, nachten alleen laten, vreemden in huis. Owen belde me op een avond, huilend. Ik ben hem gaan halen.”

Ik kneep mijn ogen samen. “En je hebt niemand iets verteld?”

“Ze heeft de voogdij,” fluisterde hij. “Officieel. Als ik hem zomaar bij me hou, beschuldigt ze me van ontvoering. Ze hééft al gedreigd. Er loopt een procedure… maar het duurt. Alles duurt te lang.”

Ik keek weer naar Owen.

Zes maanden.

Zes maanden in het donker.

“Dus jouw oplossing,” zei ik langzaam, elk woord scherp, “was hem opsluiten in een garage?”

“Niet opsluiten!” riep Ethan meteen, wanhopig. “Ik dacht dat het tijdelijk was. Een paar dagen… misschien een week. Ik wilde hem beschermen tot de rechtbank………………

Lees verder op de volgende pagina.