Onmiddellijk veranderde de sfeer in de kamer.
De beveiligers die seconden eerder nog klaarstonden om míj te overmeesteren, gingen strak in houding staan.
Sergio keek van mij naar Regina, toen weer terug.
“Mevrouw… heeft deze vrouw u aangevallen?”
Regina’s gezicht verloor alle kleur.
“W-wat zei je?” stamelde ze. “Rechter?”
Ik stak langzaam mijn hand uit naar mijn zoon, nog steeds huilend in haar armen.
“Geef. Mijn. Kind. Terug.”
Mijn stem was zacht.
Dat maakte haar alleen maar banger.
Regina aarzelde.
Sergio stapte direct naar voren.
“Mevrouw, u geeft de baby nu terug of ik laat u boeien wegens ontvoering en mishandeling.”
Ze keek alsof de vloer onder haar wegzakte.
“Dit is absurd! Ze liegt! Ze is geen rechter—ze is werkloos! Ze woont van mijn zoon!”
Sergio draaide zich half naar haar om.
“Mevrouw Helena Viana is rechter bij de rechtbank Amsterdam. Ik heb drie keer beveiliging verzorgd tijdens haar zittingen.”
De stilte daarna was bijna heilig.
Regina’s mond viel open.
“Wat…?”
Ik nam Lucas terug in mijn armen, trok Luna dichter tegen me aan en keek haar recht aan.
“Je dacht dat ik afhankelijk was van je zoon?” zei ik kalm.
“Dit ziekenhuis staat op mijn verzekering. Deze suite betaal ík. Het huis waar je zoon woont? Voor 70% door mij gefinancierd. Zijn bedrijf dat jij zo graag opschept? Gered met mijn geld tijdens de eerste crisis.”
Ze wankelde achteruit alsof ik haar had geslagen.
“Dat is onmogelijk…”
“Het enige onmogelijke,” zei ik, “is dat jij dacht dat je mijn kind kon afpakken en levend deze kamer uit zou lopen zonder gevolgen.”
De Arrestatie
Ik keek naar Sergio.
“Leg alles vast. Ik wil dat de politie wordt ingeschakeld. Nu……………

Lees verder op de volgende pagina.