Aller au contenuNee, nee, nee… alsjeblieft… laat me niet in bad…”
Lotte’s stem brak in rauwe snikken terwijl haar kleine handen zich vastklampten aan het tapijt alsof ze zich ergens aan moest verankeren om niet weg te drijven.
Ik voelde hoe mijn hele lichaam verstijfde.
Mijn adem stokte.
“Lotte,” fluisterde ik, terwijl ik haar voorzichtig probeerde op te tillen. “Schatje… wat maakt je zo bang?”
Ze schudde haar hoofd hevig.
Toen keek ze op.
En wat ik in haar gezicht zag, was geen koppigheid. Geen driftbui. Geen gewone kinderangst.
Het was pure paniek.
Ze kroop dichter tegen me aan en kneep haar ogen dicht alsof zelfs de woorden pijn deden.
“Hij doet het als jij niet kijkt…”
Mijn hart stopte.
“Wie doet wat?” vroeg ik, al voelde ik diep vanbinnen dat ik het antwoord niet wilde horen.
Lotte begon te beven.
“Daan…”
De kamer leek te kantelen.
Mijn oren suisden.
Ik dacht dat ik haar verkeerd had verstaan.
“Wat bedoel je, liefje?”
Ze slikte hard, haar lip trillend.
“Hij zegt dat ik stil moet zijn… dat het ons geheimpje is… en dat ik stout ben als ik het vertel…”
Elke spier in mijn lichaam veranderde in ijs.
“Wanneer?” hoorde ik mezelf fluisteren………….