Aller au contenuDEEL 2
Ximena’s glimlach bevroor.
In de doos lag geen cadeau.
Geen parfum. Geen sieraden. Geen vriendschappelijk aandenken.
Alleen een dikke map.
Netjes gebundeld.
Met haar naam erop geschreven.
XIMENA.
Ze keek op, zichtbaar bleek.
“Wat is dit?”
Renata ging weer zitten.
Heel rustig.
“Doe maar open.”
Mauricio’s hand verstijfde om zijn glas.
Ximena opende de map met trillende vingers.
Eerste pagina.
Een screenshot van hun berichten.
Tweede pagina.
Foto’s van hen samen bij het hotel.
Derde pagina.
Restaurantbonnen.
Vierde pagina.
Data. Tijdstippen. Locaties.
Elke leugen.
Elke ontmoeting.
Elke keer dat ze haar in de ogen hadden gekeken en gedaan alsof ze van haar hielden.
De kamer werd doodstil.
Zelfs Sofía leek te voelen dat de lucht was veranderd.
“Mama?” vroeg ze zacht.
Renata keek naar haar dochter en glimlachte liefdevol.
“Ga even tekenen in je kamer, schatje.”
Toen Sofía weg was, sloot Renata rustig de deur.
En draaide zich weer om.
De maskers vallen af
“Renata—” begon Mauricio.
“Niet doen,” zei ze kalm.
Hij zweeg meteen.
Ximena begon te huilen.
“Het was niet gepland—”
“Hou op,” zei Renata.
Niet hard.
Niet boos.
Maar met een stem zo koud dat beiden stilvielen…………….