De woorden van de rechercheur bleven in de kamer hangen als iets zwaars dat niemand durfde aan te raken.

“Je was niet haar eerste opname.”

Ik voelde hoe mijn vingers zich om het laken klemden.

“Wat… bedoelt u?” fluisterde ik.

De rechercheur keek even naar mijn broer Alex, alsof hij wilde inschatten hoeveel ik aankon. Maar Alex knikte kort.

De waarheid. Nu.

“Op haar telefoon staan meerdere video’s,” zei de rechercheur rustig. “Verschillende data. Verschillende vrouwen.”

Mijn maag draaide om.

“Vrouwen…?” herhaalde ik.

Alex’s kaak spande zich.

“Niet alleen jij,” zei hij zacht.

De kamer werd plots te klein. Te stil. Te echt.

“Laat het me zien,” zei ik.

Hij aarzelde een seconde.

Toen draaide hij de tablet naar me toe.

Het eerste beeld dat verscheen, brak iets in mij.

Een andere vrouw.

Jonger dan ik.

Zittend op een vloer die verdacht veel leek op de keuken waar ik die ochtend had gelegen.

Haar gezicht was nat van tranen.

En achter de camera… hoorde ik een stem.

Die lach.

Diezelfde walgelijke, koude lach.

Helena.

“Sta op,” zei ze in de video. “Je overdrijft.”

Mijn adem stokte.

“Stop… stop het,” fluisterde ik.

Alex drukte het scherm uit voordat ik het zelf moest doen.

Mijn hele lichaam trilde…………………

Lees verder op de volgende pagina.